Wiecie że do bóli idzie się przyzwyczaić...nie chodzi o to że ból jest mniejszy. On pozostaje bez zmian. To my stajemy się odporniejsi... Tak obserwuje i dochodzę do wniosku że moje obecne życie to ciągły ból... Fizyczny i/lub psychiczny. Od tygodni gdy wstaje jestem obolały a potem jeszcze włącza się myślenie w ciągu dnia niespodziewane napady bólu jak i czarnych myśli...gdy kładę się spać zasypiam po lekach które pozwalają mi nie czuć. Mimo tego całego gówna staram się, staram się dla was. Nie chce byście mnie widzieli i pamiętali jako obolałego i wiecznie smutnego chłopaka. Ja taki nie jestem. To moja sytuacja sprawiła że stałem się ponury i oddalony. Ludzie którzy znają mnie dłużej wiedzą że jestem na ogół pogodny i wesoły. Taki chciałem być zawsze, pełen dystansu do siebie i świata. Ostatnio jednak nawet wypowiedziane w żartach przejawy krytyki wobec mnie ranią mnie do samego serca. Straciłem swój dystans...cała ta sytuacja spowodowała że nie mogę patrzeć na świat z przymrożonym okiem. Odwołam się tu do przykładu wczorajszego żartu w którym mi zasugerowano ten link: http://bezuzyteczna.pl/twoj-zarost-rosnie-szybciej-gdy-spodziewasz-sie-stosunku/. Wiem że nikt nie miał nic złego na myśli i miał to być żart. Jednak ja nie potrafiłem go tak odebrać. W tamtej chwili poczułem się tak cholernie samotny... uderzyły mnie wszystkie myśli które starałem się ukryć gdzieś w sobie... powróciły wspomnienia etc...taka głupia sprawa a rozregulowała mnie na całą noc.
Ps. Nie, nie mam żalu do nikogo o ten żart po prostu on mi coś uświadomił...
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz