Non omnis moriar

 Zastanawiałem się czemu żyjemy w takim pośpiechu, czemu ciągle staramy się coś zrobić, gdzieś być. Zawsze mieć zajęcie  Nigdy nie pozwolić sobie na chwilę zamyślenia. Powiem wam co ja myślę. To jest system obronny mający podtrzymać gatunek ludzki przy życiu. Wiem sam po sobie. Wystarczy mi się zatrzymać. zacząć myśleć i zawsze nasuwają mi się te same wnioski.
 Ludzka egzystencja jest bezsensowna  Nie ma niej nic istotnego ani ważnego. Ludzkie życie nic nie znaczy. Nie reprezentujemy sobą żadnych wartości. Staramy się udawać dobrych, odpowiednich  Prawda jest taka że rządzi nami ego i prymitywne popędy. Obserwuje to wszystko i doznaje uczucia obrzydzenia. Autentycznie chciałbym zwymiotować tym wszystkim. Nie rozumiem. Po co? Dlaczego tak postępujemy. Przecież można inaczej. Można być dobrym. Można przekładać dobro innych nad swoje własne. Dlaczego nie jesteśmy do tego zdolni. Czemu obserwując ten świat cieszę się iż mam większa szanse niż inni by go szybciej opuścić? Zobojętniało mi wszystko. Starałem się zawsze i dla wszystkich. Udawałem że jest lepiej niż było. Nie potrafię więcej. Brzydzę się. Brzydzę... jest mi niedobrze gdy myślę o ludziach. Nie rozumiem ich działania ich chęci do niesienia zła. Wystarczy się zatrzymać by dostrzec jak wiele brudu jest wokół nas. Ja się zatrzymałem i nie chce iść dalej. Udawać że jest dobrze. Nie ma sensu udawać. Nie ma sensu. Kończę ten blog. Po co pisać cokolwiek. Czemu mam się starać przekazać swoje myśli skoro w najlepszym przypadku zostaną one odebrane jako myśli rozgoryczonego człowieka.Otóż nie Kochani. Nie jestem rozgoryczony. Jestem wyjątkowo spokojny. Tak spokojny nie byłem od dawna. Ten spokój uderzył mnie dość niedawno. Zrozumiałem, że mój ból wiązał się z pragnieniem. Wyzbądź się marzeń, wyzbędziesz się bólu. Dziękuje wam za tą krótką podróż. Przepraszam za wszystko. Życzę wam więcej szczęścia.

Było pochmurno. Aż po sam horyzont kłębiły się gęste chmury. Ponura postać stała gdzieś po środku rozległej łąki. Przeszywający wiatr  smagał poły jej płaszcza. Zbierało się na deszcz. Jego to nie obchodziło. Stał i wpatrywał się w dal. Nie rozumiał czemu tutaj jest. Co go doprowadziło do tego miejsca. W jego głowie tysiące myśli walczyło ze sobą.Wiedział że jest sam. Czuł ten specyficzny rodzaj chłodu z którym nie można samemu wygrać. Całe życie był sam. Przyzwyczaił się. Nie znał innego stanu. Samotność uczyniła go silnym. Ten chłód który odczuwał był tęsknotą za dotykiem. Czymś tak banalnym jak poczucie najprostszej interakcji z innym człowiekiem. Ciepło drugiej istoty. Rytm jej serca. Takie proste, takie oczywiste i takie nie osiągalne. Nie rozumiał czemu akurat on musi o tym myśleć. Czemu nie może pragnąć czegoś innego. Ma tyle dookoła. Trawa,chmury i deszcz. Czemu to za nimi nie mógł tęsknić. Czemu to one nie dawały mu szczęścia? Nie rozumiał swoich pragnień, tak niemożliwych do zrealizowania w samotności... Zaczęło padać.

Strach

   Po prawie miesięcznej przerwie. Zbiera mi się na krótką notkę. Ostatnio sporo myślę. Więcej niż zazwyczaj. Powiem wam, że myślenie to nic dobrego. W moim umyślę rodzi się strach, obawa, niepewność. Boje się ale dokładnie nie potrafię zdefiniować czego. Można powiedzieć, że to przeczucie. A może to powolna utrata nadziei, sam nie wiem. Próbuje zając umysł czymś innym jednak pewne myśli wracają jak bumerang niezależnie co by się robiło.
    Jest rano, nawet bardzo rano. Ten post, chociaż taki krótki był pisany przez ponad godzinę. Nie wiedziałem jak mam ująć pewne rzeczy. Jak opisać to co się czuje. Tą cholerną niepewność i strach przed tym co przyniesie przyszłość. Muszę byś strasznym tchórzem skoro tyle się boję, prawda?