Zastanawiam się czemu to wszystko do mnie wraca. Czemu mimo upływu czasu nie mogę się pogodzić z przeszłością. Nie bolą mnie same czyny czy słowa. Boli mnie moje ulokowanie uczuć. Zastanawiam się czy przypadkiem nie mam czegoś popsutego w sobie. Czuje jakbym miał zapętlony algorytm w swoim mózgu niepozwalający mi się ruszyć dalej. Pewien tok myślowy powtarza się aż do znudzenia. Cały czas nie mogę sobie wybaczyć... nie mogę pogodzić się z własną głupotą. Powiadają iż niektórzy są więźniami własnego życia. Ja na chwilę obecną właśnie tak się czuje.

Nowe podejście.

Życie to takie śmieszne wydarzenie. Nigdy nie wiemy jakie będzie. Często czekamy  na rzeczy, które się nie wydarzą. Na ludzi, których nie będzie i na słowa, których nie usłyszymy. Sam nie raz padłem ofiarą tych wierzeń. Przez całe moje istnienie oczekiwałem więcej niż dostawałem. Całe życie byłem zawiedziony. Tak na prawdę zawiodłem jedynie ja. Zawiodłem samego siebie. Nie prowadziłem życia, które było warte przeżycia. Za dużo liczyłem na ludzi, którzy nie byli tego warci. Za długo czekałem na to iż będzie lepiej. Jak tak patrze...to co ja oczekiwałem? Wierzyłem że moje istnienie jest jakieś specjalne. Prawda jest taka, iż nie jest i nie będzie. Ludzie się rodzą, cierpią a potem umierają. To jest wielka prawda. Jedyne co możemy zrobić to ukoić trochę bólu u innej osoby. Według mnie, jest to jedyny sens naszego egzystowania. Za bardzo skupiamy się na sobie. Trzeba zdać sobie sprawe jak marnym stworzeniem jesteśmy i jak niewiele znaczymy. Ostatnie dni, spędzone w szpitalu uświadomiły mi jak niewiele się znaczy i jak wielkie jest cierpienie. Jak wielki smutek panuje na szpitalnych salach. I jak wiele ciepła potrzeba by chociaż próbować tam przetrwać. Bezsenne noce spędzone w tym ponurym miejscu, nasunęły mi wiele myśli. Zdałem sobie sprawę, że nie mam prawa od nikogo niczego oczekiwać, ni wymuszać. Na silę nie mogę budować relacji...

By nie kończyć tak pesymistycznie tego postu, powiem że dzisiejszy dzień, już po wyjściu ze szpitala był jednym z lepszych w tym roku. Spędziłem wspaniałe popołudnie z 2 moich przyjaciół. Usłyszałem też najmilsze słowa jakie mogłem usłyszeć od drugiej osoby. Dowiedziałem się iż jestem potrzebny i przy mnie można poczuć się bezpiecznie. Widać przez niektórych jestem odbierany jak ich anioł stróż :) W sumie wszystko może się jeszcze zdarzyć.