Są takie chwile, że wydaje mi się iż pozbieram się z tego wszystkiego, że po raz kolejny dam radę podnieść się... życie mnie nie rozpieszcza ale staram się wynieść coś pozytywnego z mojej egzystencji i jeżeli da radę sprawić by życie innych było choć odrobinę lepsze. Zaczynam rozumieć że szczęście nie musi być udziałem każdego człowieka, że nie każda historia dobrze się kończy a dobro i miłość zwycięża. Godzę się z losem. Może przez to stanę się szary, ale godzę się na to wszystko. Rozumiem moją rolę na świecie i z oporem się na nią godzę...chce walczyć ale jak mam samemu temu wszystkiemu podołać? Ja tego nie wiem...Jak każdy z was pragnę odrobiny szczęścia, poczucia bezpieczeństwa i ulgi. Tak tej cholernej ulgi z tych wszystkich stresów. Chce się przytulić, uciec, zapomnieć chociaż na chwile nie myśleć. Poczuć się bezpiecznie.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz