Więcej ruchu, mniej myślenia... nowe perspektywy na horyzoncie...i pula grzechów jakby większa... czasami nawet bez mojej wiedzy realizują się moje marzenia :)

Zbędne kilogramy

Nareszcie po tylu miesiącach udało mi się zrzucić te wszystkie zbędne kg. Ciężko z tym walczyłem ale w końcu moja psychika jest odchudzona z wielu problemów :)

Zastanawiam się czemu to wszystko do mnie wraca. Czemu mimo upływu czasu nie mogę się pogodzić z przeszłością. Nie bolą mnie same czyny czy słowa. Boli mnie moje ulokowanie uczuć. Zastanawiam się czy przypadkiem nie mam czegoś popsutego w sobie. Czuje jakbym miał zapętlony algorytm w swoim mózgu niepozwalający mi się ruszyć dalej. Pewien tok myślowy powtarza się aż do znudzenia. Cały czas nie mogę sobie wybaczyć... nie mogę pogodzić się z własną głupotą. Powiadają iż niektórzy są więźniami własnego życia. Ja na chwilę obecną właśnie tak się czuje.

Nowe podejście.

Życie to takie śmieszne wydarzenie. Nigdy nie wiemy jakie będzie. Często czekamy  na rzeczy, które się nie wydarzą. Na ludzi, których nie będzie i na słowa, których nie usłyszymy. Sam nie raz padłem ofiarą tych wierzeń. Przez całe moje istnienie oczekiwałem więcej niż dostawałem. Całe życie byłem zawiedziony. Tak na prawdę zawiodłem jedynie ja. Zawiodłem samego siebie. Nie prowadziłem życia, które było warte przeżycia. Za dużo liczyłem na ludzi, którzy nie byli tego warci. Za długo czekałem na to iż będzie lepiej. Jak tak patrze...to co ja oczekiwałem? Wierzyłem że moje istnienie jest jakieś specjalne. Prawda jest taka, iż nie jest i nie będzie. Ludzie się rodzą, cierpią a potem umierają. To jest wielka prawda. Jedyne co możemy zrobić to ukoić trochę bólu u innej osoby. Według mnie, jest to jedyny sens naszego egzystowania. Za bardzo skupiamy się na sobie. Trzeba zdać sobie sprawe jak marnym stworzeniem jesteśmy i jak niewiele znaczymy. Ostatnie dni, spędzone w szpitalu uświadomiły mi jak niewiele się znaczy i jak wielkie jest cierpienie. Jak wielki smutek panuje na szpitalnych salach. I jak wiele ciepła potrzeba by chociaż próbować tam przetrwać. Bezsenne noce spędzone w tym ponurym miejscu, nasunęły mi wiele myśli. Zdałem sobie sprawę, że nie mam prawa od nikogo niczego oczekiwać, ni wymuszać. Na silę nie mogę budować relacji...

By nie kończyć tak pesymistycznie tego postu, powiem że dzisiejszy dzień, już po wyjściu ze szpitala był jednym z lepszych w tym roku. Spędziłem wspaniałe popołudnie z 2 moich przyjaciół. Usłyszałem też najmilsze słowa jakie mogłem usłyszeć od drugiej osoby. Dowiedziałem się iż jestem potrzebny i przy mnie można poczuć się bezpiecznie. Widać przez niektórych jestem odbierany jak ich anioł stróż :) W sumie wszystko może się jeszcze zdarzyć.

Rok

Podsumowanie roku?
Kto mnie zna, i zna moją historie wie jaki to był dla mnie rok. Moim zdaniem był to zarazem najlepszy jak i najgorszy rok mojej egzystencji. Mówi się że nie ważne jak się zaczyna, ważne jak się kończy, idąc tym tropem dochodzę do wniosku że mimo wszystko ten rok muszę zaliczyć na minus. Po udanym starcie (szczególnie początek lutego i moje 24 urodziny) nastąpił wyraźny spadek formy zauważalny w maju-czerwcu, następnie chwilowy wzrost moich notowań i nowe nadzieje by ostatecznie w okolicach września całkowicie zniszczyć resztki mojego dobrego samopoczucia. Od tamtej chwili do teraz egzystuje, bo nie nazwę tego życiem. Śmieszne to wszystko. Ten rok ukazał moją głupotę, łatwowierność i zbytnią wiarę w ludzi, wszystko to zostało wykorzystane i obrócone przeciwko mnie. Hmm rok temu o tej porze mimo wszystko byłem bardziej optymistycznie nastawiony. Wydawało mi się że spełnia się moje marzenie...a teraz jestem tutaj.

Pewne rzeczy się nie zmieniają. Część nas niezależnie od wszystkiego pozostaje nienaruszona mimo wszystkich doświadczeń jakie przeżywamy. Jest to zarówno błogosławieństwem jak i przekleństwem. Fakt ten może sprawić że pomimo wszystkich przeciwności losu pozostaniemy nadal rozpromienionymi osobami, że żadna tragedia nie jest w stanie złamać naszego ducha. Istnieje jednak druga strona medalu. Nasze ja gdy zostało żle wykształtowane zmusza nas do podejmowania złych decyzji ciągle i ciągle od nowa. Sprawia że zawsze pozostaje w nas zadra i nigdy nie możemy być szczęśliwi. Wiem o tym bo sam to przeżywam. Widzę swoje błędy, swoje toki myślowe które mnie niszczą. Nie potrafię zmienić ciebie w swoim rdzeniu. Zmieniam ile mogę jednak to za mało. Nie sprawia to że czuje się lepiej. Czuje się jedynie inaczej. Jestem oderwany. Dryfuje. Chciałbym abyście zrozumieli że ja inaczej obieram rzeczywistość. Innymi prawami się rządzę. Co co dla innych trudne dla mnie jest łatwe i odwrotnie. Odbieram świat przez uczucia i użyteczność, praktyczność. Chciałbym abyście kiedyś mogli to odczuć jak ja. Zrozumieć....Co ja chce przekazać? że jestem zepsuty, wybrakowany. rozpadłem się kiedyś i pozbierałem ale parę ważnych części się zagubiło.

Non omnis moriar

 Zastanawiałem się czemu żyjemy w takim pośpiechu, czemu ciągle staramy się coś zrobić, gdzieś być. Zawsze mieć zajęcie  Nigdy nie pozwolić sobie na chwilę zamyślenia. Powiem wam co ja myślę. To jest system obronny mający podtrzymać gatunek ludzki przy życiu. Wiem sam po sobie. Wystarczy mi się zatrzymać. zacząć myśleć i zawsze nasuwają mi się te same wnioski.
 Ludzka egzystencja jest bezsensowna  Nie ma niej nic istotnego ani ważnego. Ludzkie życie nic nie znaczy. Nie reprezentujemy sobą żadnych wartości. Staramy się udawać dobrych, odpowiednich  Prawda jest taka że rządzi nami ego i prymitywne popędy. Obserwuje to wszystko i doznaje uczucia obrzydzenia. Autentycznie chciałbym zwymiotować tym wszystkim. Nie rozumiem. Po co? Dlaczego tak postępujemy. Przecież można inaczej. Można być dobrym. Można przekładać dobro innych nad swoje własne. Dlaczego nie jesteśmy do tego zdolni. Czemu obserwując ten świat cieszę się iż mam większa szanse niż inni by go szybciej opuścić? Zobojętniało mi wszystko. Starałem się zawsze i dla wszystkich. Udawałem że jest lepiej niż było. Nie potrafię więcej. Brzydzę się. Brzydzę... jest mi niedobrze gdy myślę o ludziach. Nie rozumiem ich działania ich chęci do niesienia zła. Wystarczy się zatrzymać by dostrzec jak wiele brudu jest wokół nas. Ja się zatrzymałem i nie chce iść dalej. Udawać że jest dobrze. Nie ma sensu udawać. Nie ma sensu. Kończę ten blog. Po co pisać cokolwiek. Czemu mam się starać przekazać swoje myśli skoro w najlepszym przypadku zostaną one odebrane jako myśli rozgoryczonego człowieka.Otóż nie Kochani. Nie jestem rozgoryczony. Jestem wyjątkowo spokojny. Tak spokojny nie byłem od dawna. Ten spokój uderzył mnie dość niedawno. Zrozumiałem, że mój ból wiązał się z pragnieniem. Wyzbądź się marzeń, wyzbędziesz się bólu. Dziękuje wam za tą krótką podróż. Przepraszam za wszystko. Życzę wam więcej szczęścia.