Fobia

Zauważyłem, że bardzo szybko pozostawiony samemu sobie popadam w dziwny stan lekowy.. Mianowicie odczuwam strach przed porzuceniem, To bardzo irytujące uczucie i szczerze nie spodziewałem się go po sobie. Rozpieściłem się mając tyle kontaktu z innymi ludźmi. Teraz gdy jestem sam bardzo szybko zaczynam odczuwać niepokój. Potrzebuje ciągłej stymulacji, jakiś bodźców to śmieszne...

Mówią mi że jestem naiwny, że jestem za dobry.  Mam tak nie wierzyć innym, mam być bardziej samolubny. Szczerze. Ja tak nie potrafię, Nie widzę potrzeby w wykorzystywaniu innych. Od zawsze chciałem wprowadzić na świat odrobinę szczęścia. By moje życie, moja obecność sprawiła, że ktoś powie to był lepszy dzień. Nie widzę sensu w życiu tylko dla siebie, Może ludzie mnie wykorzystują ale ja o to nie dbam. Wierzę że przykładem można zdziałać najwięcej. Będę trwał w swoich przekonaniach do końca. Może udowodnię też, iż można być dobrym człowiekiem bez nakazów religii tylko dla samego siebie.

Wybrałem życie...

Był taki okres w moim istnieniu, kiedy byłem pewien że jedynego czego chce to umrzeć. Jeżeli czytacie moje wypociny i znacie mnie trochę to wiecie kiedy to było i czym to było spowodowane. Wiecie było ze mną krucho. Byłem blisko popełnienia głupoty. Boże jak ja się cieszę, że mam ten okres za sobą. Przetrwałem bo wielu z was mi pomogło. Znowu wychodzę na prostą. Mam jeszcze parę przeszkód do pokonania. Moje życie nigdy nie było proste. Wiem jedno. wydarzenia, które podkusiły mnie aby napisać tego bloga sprawiły też, iż stałem się silniejszy. Właściwie to mam unikatową perspektywę na życie i tego się trzymam. Muszę coś osiągnąć. Muszę się jakoś wybić. Nie mogę tak trwać. Czuje, że potrafiłbym zdziałać coś wielkiego w życiu wielu ludzi. Muszę jedynie uchwycić jak tego dokonać. Jestem już blisko.

Ulga i uczucie

Wow... jaką ulgę czuje. Nie spodziewałem się takiego uczucia. Czuje się uwolniony ze sporego ciężaru. Parę prostych słów. Kilka zdań i potrafi to tak człowieka zmienić. Dziękuje za wasze pozytywne reakcje. Liczyłem właśnie na to. Jest fajnie.
To tak tytułem wstępu. Teraz napiszę parę słów o miłości. Czym jest dla nas miłość? Powiem wam że jak tak obserwuje zachowania ludzi, to co mówią i co czynią to miłość dla nich jest produktem jednorazowym, jak torebka papierowa. Wszystko fajnie do czasu gdy nic się nie psuje. W chwili gdy cokolwiek idzie nie tak. Pojawia się spory problem ta miłość znika i zamienia się w nienawiść. Ludzie się krzywdzą. Ludzie są głupi. Ludzie nie zostali stworzeni by nieść sobie szczęście. To jest prawda. Czym zatem jest miłość. Miłość to coś co pozwala nam spojrzeć nad ludzką naturę. Nad ludzkie błędy i głupotę. Prawdziwą miłość można poznać dopiero wtedy gdy wszyscy i wszystko mówi Ci że nie warto a Ty i tak wiesz swoje. Nie potrafisz tego zrozumieć. Wydaje Ci się to nielogiczne. Jeżeli mimo tego czujesz w sercu, że tylko ta osoba może dać Ci szczęści i Ty żyjesz tylko po to by widzieć tą osobę szczęśliwą. Ludzi nie kocha się za coś. Kocha się ich pomimo wszystkiego. W życiu uczymy się brać i wymagać. uczymy się tej jednorazowej miłości. Tego kwiatu to pół światu etc. Kochani. Mówię wam nie liczy się to aby zaczynać wiele razy. Ważne jest by zacząć raz a pomimo trudów dokończyć dzieła. To jest jak z budowaniem wieży. Gdy zawalą się górne piętra nie zaczyna się budowania od fundamentów tylko nauczony przeszłością stawia się nowe poziomy od odpowiedniej kondygnacji. Nauczeni doświadczeniem z przeszłości sprawiamy, że nasza wieża jest trwalsza  i silniejsza. Oczywiście można próbować budować nową wierze a starą porzucić. Pytanie jednak czy nie szkoda nam tego w co wkładaliśmy nasz trud. To jest dość prosta metafora, która trafnie oddaje jak to jest z uczuciami. Ludzi się kocha pomimo wszystko i za nic. Kocha się ich bo bez nich ten świat niemiałby sensu.

Możliwy wstęp do czegoś więcej.

Tu zamieszczam pierwszą stronę z czegoś co w przyszłości mam nadzieje przybierze formę książki:

"Witaj.  To zabawne. Czytasz te słowa i zastanawiasz się co staram Ci się przekazać. O czym będą te słowa. Jaką historie złoże. Otóż mój drogi chciałbym Ci napisać trochę o moim życiu. O tym jak postrzegam i odbieram świat. O tym co jest dla mnie ważne.  W chwili gdy piszę tę słowa nie mam pojęcia o czym będzie kolejne zdanie.  Nie mam żadnych notatek, zapisków, niczego co mogłoby mną jakoś kierować. Każdy wyraz przychodzi mi na myśl sekundę przed wklepaniem go w klawiaturę. Można powiedzieć, iż przelewam tutaj swoje myśli. Tak spontanicznie. Chodźmy  zobaczymy jak długo ze sobą wytrzymamy mój drogi czytelniku.

Czemu to piszę? Czy jest jakikolwiek sens w rozpisywaniu się nad własną osobą.  Dlaczego moje słowa miałyby być ważniejsze, wyraźniejsze od słów milionów innych ludzi. Każdy człowiek może napisać cokolwiek chce. Czemu moje rozpisywanie się na tematy tak niepraktyczne i eteryczne miałoby komukolwiek przypaść do gustu?

To stertę przemyśleń dobrze jest zacząć od przedstawienia się. Nazywam się Marcin Osowski i to co tu czytasz jest próbą uchwycenia mojej unikatowej perspektywy na otaczający nas świat. Z racji że piszę o sobie radzę nie spodziewać się zaskakujących zwrotów akcji, ciekawych bohaterów i porywającej historii. Nie jestem wampirem, nie jestem młodym czarodziejem, nie znalazłem smoczego jaja. Nie posiadam nadprzyrodzonych zdolności. Dziedzicem fortuny też raczej nie jestem. Zapytacie się teraz pewnie to kim Ty jesteś i czemu musicie czytać moje wypociny?  Zostałem zainspirowany przez jedną w ważniejszych osób w moim życiu, której w stosownym momencie poświecę więcej czasu.

Pora przedstawić głównego bohatera tej opowieści.  Marcin. Lat dwadzieścia cztery. Sto osiemdziesiąt centymetrów wzrostu i siedemdziesiąt sześć kilogramów wagi. Normalnej budowy ciała. Włosy krótkie, barwy ciemnego blondu. Twarz obła, nalana, z dużym wydajnym nosem. Oczy koloru niebieskiego skryte za oprawkami okularów.  Usta pełne, symetryczne. Ktoś mi kiedyś powiedział że gdy się uśmiecham przypominam pedofila na łowach. Możecie sobie wyobrazić jak urokliwie muszę wyglądać. Wiem że nie potrafię się uśmiechać od tego czasu staram się zachowywać powagę. Urodę ciała mego scharakteryzowano dość trafnie określeniem "egzotyczna" i nie chodziło tu bynajmniej o jakiekolwiek naleciałości  ze wschodu czy południa. Ludzi można podzielić na tych naturalnie pięknych, tych którzy zakrywając niektóre swoje wady mogą uchodzić za pięknych, ludzi przeciętnych, ludzi z widocznymi oznakami brzydoty i tych szczerze nieobdarzonych przez boga wyglądem.  Ja gdy mam dobry dzień lubię się zaliczać do ludzi przeciętnych. Od kiedy tylko pamiętam miałem się za osobę brzydką i wielu ludzi mnie utwierdzało w tym przekonaniu. Szczególnie w dzieciństwie i okresie dojrzewania. Leki jakie przyjmowałem w dzieciństwie sprawiły, że zrodził się we mnie niepohamowany apetyt. Na początku rodzice się cieszyli bo do trzeciego roku życia byłem wręcz chorobliwie chudy. Z perspektywy czasu trudno będzie wam w to uwierzyć. Tyłem sobie tak beztrosko przez kolejne lata. W podstawówce, gimnazjum a potem i liceum zawsze byłem "większy" w pewnym momencie swojego życia osiągnąłem niechlubny trzycyfrowy wynik na wadze łazienkowej. Sto dziesięć kilogramów Marcina. Wyglądałem jak potwór.  To mniej więcej w tym okresie znienawidziłem siebie.  Wyglądałem okropnie i nie można było tego ukryć. Męczyłem się sam ze sobą. Czując się tak bardzo nieatrakcyjnie.  Podejmowałem próby zgubienia zbędnych kilogramów i wszystkie spełzały na niczym. Dopiero jakieś 3 lata temu udało mi się znaleźć metodę  aby pozbyć się zbędnych kilogramów. Wymagało to ode mnie wielu wyrzeczeń i samozaparcia ale w końcu udało się.  

Bycie osobą stojącą z boku, wyalienowaną, czującą się brzydko sprawiło że wykształciły się we mnie dwa mechanizmy. Pierwszym z nich była niska samoocena a drugim szukanie i gloryfikowanie piękna"

Manifest

Patrze w nicość. Nigdy w swoim życiu nie stałem tak nad krawędzią jak teraz. Zastanawiam się co mam zrobić. Jak rozegrać moje karty... mam mało czasu...rzeczy dla mnie ważne wymykają mi się z rąk...jestem nieporadny. Staram się sprawiać wrażenie nieugiętego i uśmiechniętego, jednak prawdę mówiąc z każdym dniem boję się coraz bardziej. Zmarnowałem swoje życie... tak bardzo je zmarnowałem. Nie osiągnąłem nic. Jestem zerem. Starałem się być jak najlepszym człowiekiem. W głębi duszy zawsze wiedziałem, że jestem tchórzem. Patrze w lustro i nienawidzę osoby która na mnie spogląda... Nie nie żalę się... chce aby coś po mnie zostało. Parę myśli niezebranych. Kilka uczuć przelanych na posty tego bloga. Staczam się...dlaczego? Czy ja to sobie sam wybrałem? Patrzę i nie widzę. Kim ja jestem? Może mnie już nie ma? Skąd mam wiedzieć, że ciągle żyje? Może to wszystko to jakaś manifestacja piekła? Wcale bym się nie zdziwił. Prawdziwe piekło nie polega na ciągłym cierpieniu. Prawdziwie piekło to powolne odbieranie nadziei, tracenie kolejnych rzeczy dla nas ważnych. Skąd mam wiedzieć, że cokolwiek jest realne? Hmm smutna rzecz.. zaczynam zatracać poczucie realności. Wszystko wydaje się być takie względne. Nie, ja nie zwariowałem... to tylko połączenie bólu, leków... sporej ilości czarnych myśli. Gdzie ja popełniłem błąd? Nie wiem kim jesteś. Nie wiem jak dobrze mnie znasz. Zastanawiasz się pewnie co ja piszę. W tym punkcie pewnie masz mnie już za osobę niespełna rozumu. Proszę uwierz mi ja jestem bardziej samoświadomy niż komukolwiek może się wydawać. To cierpienie otwiera człowieka na rzeczy niedostrzegalne inaczej. Mam tak dość wszystkiego...jestem bezradny


http://www.youtube.com/watch?v=0G4cnQqoFxg

Pora na klasyków.

Znacie mnie. Wiecie jak myślę i jak postępuje. Możecie się ze mną nie zgadzać, możecie myśleć że jestem głupi i naiwny i może to być nawet prawda. Rozumiem zależy wam na mnie. Ja to doskonale rozumiem i dziękuje za to. Ludzie popełniają błędy, ja wy, nikt nie jest od nich wolny. Nikogo nie usprawiedliwiam ani nie bronie. Patrze jedynie z innej perspektywy na to wszystko. Nie potrafię nienawidzić, nie potrafię być zły i bezwzględny. To moja wada lub największa zaleta. Postarajcie się mnie zrozumieć. Bycie dobrym nie polega na byciu dobrym do kiedy to nam się opłaca ale na pozostaniu wiernym samemu sobie aż do końca. Tak samo jest z każdym pozytywnym uczuciem, że jego siłę poznajemy dopiero wtedy gdy wszystko wokół się wali.... Chce wierzyć, że postępuje właściwie. Nie mam czasu na błędy.


(Czasami się zastanawiam jak skończy się moje życie i co po mnie zostanie w was. Jak będziecie mnie pamiętać i jakie odczucia będą wam towarzyszyć gdyby mnie zabrakło)

Hmm

Życie jest niesprawiedliwe... Każdy wam to powie. W życiu ważne jest to by się przebić, by kosztem innych   dorobić się swojego kawałka szczęścia. Altruizm czy bezinteresowność są cechami na wymarciu. Chcesz być dobrym człowiekiem... przygotuj się na to że zostaniesz sam... przygotuj się, iż twoją naturę będą nazywać naiwną a ciebie osobą nieprzystosowaną do życia. Chcesz widzieć więcej, czuć więcej, rozumieć więcej? Wiedz że gdy to Ci się uda zostaniesz sam... ludzie od Ciebie odejdą... nie zrozumieją Cię. Uznają za głupiego... Ty sam będziesz oderwany od nich wszystkich...nie jest to uczucie miłe... ale jest uczuciem potrzebnym