Wyobraźcie sobie studnie, taką dziurę w której jesteście. Nie możecie się wydostać. jest ciemno, wilgotno i parno. Każdy wasz oddech przychodzi z trudem. Jesteście sami, nie macie szansy na wydostanie się. Zatraciliście poczucie czasu, nie wiecie czy jesteście tam od dnia, dwóch, tygodnia. Opadacie z sił. Walczycie z wszechogarniającą ciemnością. Walczycie ze zmęczeniem. Chcecie wytrwać kolejną chwilę, czekacie na ratunek. Wierzycie, że on się pojawi. Nikt wam go nie obiecał jednak mimo tego trwacie. Czemu? Czy tak nas nauczono by trwać do samego końca? Czy mamy to w genach by się nie poddawać? Zastanawiam się ile z tego kim naprawdę jesteśmy jest zależne od nas. Każdego z nas ukształtowało jego środowisko, możemy się spierać iż to nieprawda. Jednakże ludzie uczą się reagować na bodźce niemal instynktownie. Od młodych lat wyrabiamy w sobie określone nawyki. Reakcje na bodźce jakim zostaliśmy poddani. W naszym dorosłym życiu musimy sobie odpowiedzieć ile w tym wszystkich jest nas samych. Nie jesteśmy bezpostaciową masą, którą ktoś może ukształtować. Musimy pamiętać że nie jesteśmy tym czym inni chcieli byśmy byli. Rodzina, szkoła, kościół, a nawet środowisko podwórkowe, te wszystkie miejsca mają swoje reguły, swoje nakazy i zakazy. Każda z tych "instytucji" kształtuje ciebie pod swój model. Ludzie są tak zapatrzeni w system. Nie widzą że kształtują stereotypy. Koleją odciśnięta formę tego samego modelu. Przez naszą głupią chęć przynależności do jakiegokolwiek środowiska zaprzedajemy własne ja. Nie chce wierzyć iż ludzie z własnego wyboru zostają dresami, pokemonami, panczurami, emo czy jakąkolwiek inną grupą społeczną. Małe dziecko nie wie co to podziały, co to nienawiść czy uprzedzenia. To "my" środowisko kreujemy innych. To postępowanie naszych rodziców, nauczycieli, środowiska sprawiło że wyglądamy i zachowujemy się tak a nie inaczej. Tylko poprzez zrozumienie tego jak niewiele jest nas w nas samych możemy się uwolnić. Musimy przestać myśleć szablonami. W chwili gdy będziesz w pełni sobą, zrozumiesz czym jest wolność i szczęście.
ps. Obserwacja do mnie samego. Zauważyłem, iż pisać mogę jedynie gdy coś mnie bardzo boli. Im wiekszy ból tym łatwiej mi się oderwać i ponieść moim myślą,
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz