Patrze w nicość. Nigdy w swoim życiu nie stałem tak nad krawędzią jak teraz. Zastanawiam się co mam zrobić. Jak rozegrać moje karty... mam mało czasu...rzeczy dla mnie ważne wymykają mi się z rąk...jestem nieporadny. Staram się sprawiać wrażenie nieugiętego i uśmiechniętego, jednak prawdę mówiąc z każdym dniem boję się coraz bardziej. Zmarnowałem swoje życie... tak bardzo je zmarnowałem. Nie osiągnąłem nic. Jestem zerem. Starałem się być jak najlepszym człowiekiem. W głębi duszy zawsze wiedziałem, że jestem tchórzem. Patrze w lustro i nienawidzę osoby która na mnie spogląda... Nie nie żalę się... chce aby coś po mnie zostało. Parę myśli niezebranych. Kilka uczuć przelanych na posty tego bloga. Staczam się...dlaczego? Czy ja to sobie sam wybrałem? Patrzę i nie widzę. Kim ja jestem? Może mnie już nie ma? Skąd mam wiedzieć, że ciągle żyje? Może to wszystko to jakaś manifestacja piekła? Wcale bym się nie zdziwił. Prawdziwe piekło nie polega na ciągłym cierpieniu. Prawdziwie piekło to powolne odbieranie nadziei, tracenie kolejnych rzeczy dla nas ważnych. Skąd mam wiedzieć, że cokolwiek jest realne? Hmm smutna rzecz.. zaczynam zatracać poczucie realności. Wszystko wydaje się być takie względne. Nie, ja nie zwariowałem... to tylko połączenie bólu, leków... sporej ilości czarnych myśli. Gdzie ja popełniłem błąd? Nie wiem kim jesteś. Nie wiem jak dobrze mnie znasz. Zastanawiasz się pewnie co ja piszę. W tym punkcie pewnie masz mnie już za osobę niespełna rozumu. Proszę uwierz mi ja jestem bardziej samoświadomy niż komukolwiek może się wydawać. To cierpienie otwiera człowieka na rzeczy niedostrzegalne inaczej. Mam tak dość wszystkiego...jestem bezradny
http://www.youtube.com/watch?v=0G4cnQqoFxg
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz